Balans tussen werken en écht aanwezig zijn.
Balans tussen een mooie toekomst opbouwen en het heden niet voorbij laten vliegen.
Balans tussen zorgen voor je kind en zorgen voor jezelf.
En eerlijk? Ik denk dat iedere ouder daar weleens mee worstelt.
Als alleenstaande moeder voel ik dat misschien nog net iets sterker. Er zijn dagen waarop ik duizend dingen tegelijk wil doen. Mijn bedrijf laten groeien. Financiële rust creëren. Gezond eten op tafel zetten. Tijd maken voor mijn dochter. Het huis op orde houden. Mijn eigen gezondheid niet vergeten. Blijven groeien als mens. En ergens tussendoor óók nog gewoon genieten.
Soms voelt het alsof je continu ballen in de lucht probeert te houden.
En dan vraag ik mezelf af...
Ben ik wel genoeg aanwezig?
Waar herinner jij je jouw jeugd eigenlijk aan?
Niet aan hoeveel uren je ouders werkten.
Niet aan hoe schoon het huis altijd was.
Waarschijnlijk herinner je je juist die kleine momenten.
Samen een ijsje halen.
Een spontane wandeling.
Samen koken.
Lachen om iets totaal onbenulligs.
Een knuffel op precies het juiste moment.
Dat zijn de herinneringen die blijven.
En toen besefte ik iets.
Misschien zijn wij als ouders soms zó druk met bouwen aan de toekomst van onze kinderen, dat we vergeten dat hun mooiste herinneringen vandaag worden gemaakt.
We voeden niet alleen een kind op...
We vormen een mens.
Een mens die later keuzes gaat maken.
Relaties aangaat.
Met tegenslagen om leert gaan.
Voor zichzelf leert zorgen.
Voor anderen leert zorgen.
De wereld een klein beetje mooier maakt.
Ik wil mijn dochter leren hoe belangrijk gezonde voeding is.
Dat je goed voor je lichaam zorgt.
Dat je vriendelijk bent voor anderen.
Maar óók dat je grenzen mag stellen.
Dat je niet iedereen hoeft te pleasen.
Dat een zacht hart en een sterke ruggengraat prima samen kunnen bestaan.
Want de wereld is prachtig...
Maar soms ook uitdagend.
En daar mogen we onze kinderen eerlijk op voorbereiden.
Maar er is nóg iets wat we soms vergeten...
Naast ouder...
Ben je óók gewoon mens.
Je hebt dromen.
Ambities.
Verdriet.
Passies.
Je wilt groeien.
Je wilt iets betekenen.
En daar hoef je je niet schuldig over te voelen.
Sterker nog...
Ik geloof dat kinderen ontzettend veel leren van ouders die óók goed voor zichzelf zorgen.
Niet omdat jij perfect bent.
Maar omdat je laat zien hoe balans eruitziet.
Dat werken belangrijk is.
Maar rust ook.
Dat gezond leven belangrijk is.
Maar genieten net zo goed.
Dat fouten maken mag.
Dat opnieuw beginnen ook kracht is.
Kinderen luisteren minder naar wat wij zeggen...
En kijken vooral naar hoe wij leven.
Misschien is dát wel de echte balans.
Niet kiezen tussen je kind of jezelf.
Niet kiezen tussen werken of tijd maken.
Maar iedere dag opnieuw bewust kiezen voor wat op dat moment écht belangrijk is.
Soms is dat hard werken aan je dromen.
Soms is dat de laptop dichtklappen en samen een ijsje halen.
Soms is dat een gezonde maaltijd koken.
En soms is dat pizza eten op de bank terwijl jullie een film kijken.
Want balans betekent niet dat alles altijd perfect verdeeld is.
Balans betekent dat je steeds opnieuw durft bij te sturen.
"Misschien is balans ook helemaal niet dat alles altijd perfect verdeeld is. Misschien betekent balans dat je iedere dag opnieuw bewust kiest voor wat op dát moment het belangrijkst is. Soms is dat hard werken aan de toekomst. Soms is dat de laptop dichtklappen en samen een wandeling maken. Soms is dat een gezonde maaltijd koken. En soms is dat samen op de bank kruipen met een bak popcorn. Balans is niet perfectie. Balans is bewust leven."
Een vraag die ik mezelf steeds vaker stel...
Als mijn dochter later terugkijkt op haar jeugd... wat hoop ik dan dat ze zich herinnert?
Niet hoeveel uren ik werkte.
Niet hoe druk ik het had.
Niet hoeveel ballen ik tegelijk hoog probeerde te houden.
Ik hoop dat ze zich herinnert hoe ze zich voelde.
Dat thuis een veilige plek was.
Dat we samen lachten.
Dat we de wereld vol verwondering ontdekten.
Dat ze altijd zichzelf mocht zijn.
En dat ze nooit heeft hoeven twijfelen aan één ding:
"Mijn moeder was er. Altijd. En ik wist, zonder twijfel, dat ik onvoorwaardelijk geliefd was."
Want uiteindelijk zijn het niet de spullen die we achterlaten die een kind vormen. Het zijn de momenten waarop ze zich veilig, gezien en geliefd voelden.
Kinderen onthouden misschien niet alles wat we voor ze deden, maar ze vergeten nooit hoe we ze lieten voelen.
Misschien is dát wel de mooiste investering die we ooit kunnen doen. Niet alleen bouwen aan een toekomst waar onze kinderen naar uitkijken, maar vooral aan een jeugd waar ze hun hele leven met warmte op terugkijken. 🤍
Lieve Vaiana,
Als jij dit ooit leest, hoop ik dat je weet dat ik iedere dag mijn best heb gedaan. Niet om de perfecte moeder te zijn, maar om jou een jeugd vol liefde, veiligheid en mooie herinneringen te geven. Jij bent mijn grootste inspiratie en dankzij jou groei ik iedere dag, als moeder én als mens. Ik houd onvoorwaardelijk van je. 🤍 xx mama
Reactie plaatsen
Reacties